Inulina – szkodliwy wypełniacz czy prozdrowotny składnik?

Dokładne czytanie składów produktów określanych mianem „fit jedzenia” może nierzadko przyprawić o zawrót głowy nawet obeznaną w tych obszarach osobę. Mnogość prozdrowotnych składników lub mimetyków nie zna granic. Nie jest łatwo poznać wszystkie składniki i ich właściwości. Wśród popularniejszych substancji często wywołujących wątpliwości znajduje się inulina. Inulina to wielocukier złożony z czterech fruktoz. Jest wykorzystywana w produktach spożywczych jako mimetyk tłuszczu. Nieobeznani w tematach zdrowego odżywiania często wzbraniają się przed kupowaniem takich artykułów, uznając je za sztuczne czy chemiczne.

Inulina – naturalny mimetyk tłuszczu

Inulina jest substancją naturalną. Produkowana jest przez rośliny z rodziny astrowatych. Składa się z czterech reszt fruktozowych. Wiązania pomiędzy tymi fruktozami nie ulegają hydrolizie w organizmie człowieka, co sprawia, że inulina jest nietrawiona i wydalana. Z tego powodu cechuje ją niska kaloryczność.

Inulina wykazuje pewne podobieństwa do skrobi. Również jest wielocukrem i nie jest trawiona w organizmie człowieka. Wchodzi więc w skład błonnika pokarmowego. W odróżnieniu od skrobi jest jednak dobrze rozpuszczalna w wodzie, przez co tworzy błonnik rozpuszczalny, a nie jak skrobia – błonnik nierozpuszczalny.

Niskokaloryczny zamiennik tłuszczu

Inulina posiada właściwości żelujące, strukturotwórcze i zagęszczające. Nadaje pożywieniu przyjemną konsystencję i rozpływa się w ustach. Z powodzeniem może być wykorzystywana jako zamiennik tłuszczu. Już 1g inuliny może zastąpić 4g innego tłuszczu. Taka „podmianka” znacznie obniży kaloryczność artykułu bez strat w jego wartościach odżywczych. Właśnie jako mimetyk, inulina znalazła zastosowanie w produkcji zdrowej żywności. 

Inulina na odchudzanie

Inulina jest doskonałym rozwiązaniem dla osób odchudzających się. Nie dość, że jej zastosowanie do produkcji artykułów spożywczych pomaga w znaczny sposób ograniczyć kaloryczność – inulina posiada również szereg innych korzystnych właściwości, z uwagi na fakt, że tworzy błonnik pokarmowy. Przede wszystkim powoduje uczucie sytości i zmniejsza apetyt. Pobudza procesy trawienne i wpływa korzystnie na rozwój mikroflory jelit (jest prebiotykiem). Pomaga również zmniejszyć ilość „złego” cholesterolu LDL. Zmniejsza indeks glikemiczny potraw, gdyż ogranicza wchłanianie węglowodanów w układzie pokarmowym. Z tego powodu polecana jest diabetykom. Niestety jednak inulina jest ponad dziesięć razy mniej słodka od cukru, więc nie znajduje zastosowania, jako naturalny słodzik do potraw.

 

Jakie zalety ma chrzan domowy?

Chrzan jest jedną z najpopularniejszych roślin stosowanych w kuchni w historii. Jednak ten bezwonny korzeń rozwija swoją ostrość tylko poprzez łamanie lub krojenie. Chrzan należy do rodziny krzyżowców. W kuchni korzeń jest wykorzystywany jako warzywo lub przyprawa. Jest on również tradycyjnie znany w medycynie ziołowej. Skąd pochodzi nazwa chrzan? Istnieją różne wyjaśnienia dla nazwy. Nazwa jest tłumaczona jako „rzodkiewka, która dotarła do nas przez morze”. Inne wyjaśnienia są takie, że chrzan oznacza większą rzodkiewkę i że rośnie szczególnie blisko morza.

Uprawa i zbiór chrzanu

Chrzan najlepiej rośnie na skraju wilgotnych łąk, strumieni i rzek. Pierwotnie pochodzi z Europy Południowej i Wschodniej. Chrzan uprawiany jest w Polsce już od średniowiecza. Jednak w tym czasie korzeń był nadal wykorzystywany jako roślina lecznicza i dopiero później zyskał na znaczeniu jako środek spożywczy. Chrzan zazwyczaj się nie wysiewa, ale poszczególne części korzeni są sadzone. Pędy boczne, które się tworzą, są usuwane, dzięki czemu korzeń lepiej rośnie. Pędy boczne mogą być sadzone i nowe korzenie wyrastają z nich lub są przetwarzane w kuchni. Chrzan jest odporny na niekorzystne warunki i kwitnie między majem a lipcem.

Kiedy zbierany jest chrzan?

Chrzan zbierany jest między październikiem a styczniem, kiedy liście zaczynają obumierać. Wtedy wzrost korzeni jest zakończony. Głównym miesiącem zbiorów jest listopad. Korzenie można wyciągnąć z gleby za pomocą widełek. Obstukać przylegającą glebę i obrobić korzeń zgodnie z życzeniem.

Dlaczego chrzan jest zdrowy?

Chrzan zawiera:

  • dużo witaminy C,
  • witaminy z grupy B,
  • potas,
  • wapń,
  • żelazo.

Nie bez powodu chrzan był popularny jako lekarstwo, zwłaszcza w średniowieczu. Na przykład, był on stosowany w leczeniu szkorbutu i problemów trawiennych. Dzisiaj, ze względu na wysoką zawartość witaminy C oraz antybiotyk i antybakteryjne działanie substancji żrących, korzeń jest wykorzystywany do wzmocnienia układu odpornościowego, leczenia przeziębień i zapalenia pęcherza moczowego.

Jak przygotować chrzan?

Po obraniu chrzan domowy może zostać zmiażdżony lub starty. Ale uważaj: nieprzetworzony chrzan jest bezwonny. Tylko w przypadku krojenia lub tarcia chrzanu rozwija się jego aromat. Zapach jest ostry i, jak cebula, może podrażniać oczy. Jeśli nie chcesz stracić ostrości chrzanu, dodawaj go tylko do posiłku pod koniec procesu gotowania, w przeciwnym razie traci swoje typowe właściwości gryzące z powodu ciepła. Chrzan pasuje do gotowanej wołowiny, pieczeni, wędzonej ryby, szynki lub kiełbasy.

 

Dlaczego warto jeść amarantus ekspandowany?

Nasiona amarantusa mogą być łatwo przetwarzane na niezliczone pyszne i zdrowe potrawy. Szczególnie ludzie z celiakią lub ogólną nietolerancją glutenu wiedzą o tym, ponieważ amarantus ekspandowany nie zawiera glutenu. Nasiona te wzbogacają kuchnię wegetariańską i wegańską ze względu na ich orzechowy, częściowo „pieprzny” smak i właściwości nasycenia.

Historia uprawy

Wiele aktualnych badań dotyczy pozytywnego wpływu amarantusów na zdrowie. W czasach przedhiszpańskich napary ziaren i liści były stosowane nawet do celów leczniczych. Dziś, w niektórych krajach Afryki i Ameryki Łacińskiej, pseudocereały, takie jak amarantus, są specjalnie uprawiane. Roślina jest całkowicie niewymagająca i rozwija się nawet na dużych wysokościach. Zawiera wiele ważnych składników odżywczych, jest w stanie poprawić stan gleby i może pomóc w walce z niedożywieniem. Amarantus ekspandowany jest systematycznie uprawiany i sprzedawany w jakości ekologicznej w Europie Środkowej od lat 80-tych. Można go kupić w postaci naturalnej, jako składnik mieszanek muesli, batonów słodkich, mieszanek do pieczenia lub jako popcorn. Dekoracyjna i wydajna roślina może rozwijać się również we własnym ogrodzie, nawet na małej powierzchni.

Dlaczego amarant jest zdrowy?

Amarantus ekspandowany ma fantastyczny profil żywieniowy, jest również bardzo sycący i zawiera:

  • wszystkie niezbędne aminokwasy w bardzo użytecznej formie;
  • ogólną wysoką zawartość białka;
  • ważne minerały i niezbędne pierwiastki śladowe;
  • witaminę B 1, 2 i 9 (kwas foliowy).

Jak wpływa na przewód pokarmowy?

Badania wykazały już, że regularne spożywanie produktów z amarantusa ma korzystny wpływ na przewód pokarmowy. Zgaga, kwasica, przewlekłe zaparcia, a nawet wrzody żołądka zdają się dzięki niemu zanikać. Konsekwentne oczyszczanie i detoksykacja jelit za pomocą diety bezglutenowej, opartej na zasadach i bogatej w składniki odżywcze może być bardzo skutecznie uzupełniona o składniki, takie jak amarantus. Kolejną zaletą jest brak histamin, które wywołują alergie. Amarantus ekspandowany może być także stosowany przeciwko depresji. Istnieje bezpośredni i przyczynowy związek pomiędzy depresją a dietą, co zostało już ustalone i udokumentowane w wielu badaniach. Amarantus ma prawdopodobnie właściwości przeciwzapalne.

Czy amarant jest dobrze tolerowany?

Amarant jest również dobrze tolerowany, gdy inne produkty spożywcze powodują problemy: Udowodniono, że ma on niską zawartość histaminy, jest bezglutenowy i zasadniczo dostępny tylko w jakości organicznej, tzn. bez pozostałości pestycydów i innych środków chemicznych.